دل گیرم

نمیدونم باید به چی فکر کنم

فقط میدونم ناراحتم

احساس عجیبیه وقتی یه کسایی نیستن و بعد مدت ها آدم شاید یادش هم نباشه که از کی و چه موقع دیگه نیستن

مدت هاست که نیست

از بچگیام...

یه جورایی باور قشنگیه آدم فکر کنه یه دنیای دیگه هم هست

راستش ته نا امیدیه اگه به این برسی که وقتی که رفتی دیگه تمومه

کاش باشه اون دور دورا یه فرصت دوباره حتی خیالشم قشنگه...

اردیبهشت۹۹

دل گیرم...

حال بگیره طبیعیه

از چی بگیره مهمه

گاهی آدم هیچ جا رو خونه خودش نمی دونه

همه چی از خودم

سکوتش

صداش

خواب و بیداریش

جایی که هیچ تویی نباشه

من باشم فقط

سخت نیست فهمیدنش وقتی احساس کنی هیچی تحت کنترل خودت نی

خیلی مهمه راحت باشی

توی دنیا

توی شهر

توی اتاق

توی کوچه

مهمه راحت باشی

هر کجا که باشی...

دل گیرم...

بی پروا زندگی کنم!قدر خودمو بدونم!چه زیباست که تو خلوت به هیچ کسی حرفی بدهکار نباشیمچه زیباست چیزی رو دلمون سنگینی نکنهازاد رهابی مرزهیشکی ارزش اینو نداره که بخاطر این که اون نه رنجه ما بخاطر حرف های نگفته ، پاسخ های نداده تو خلوت زجر بکشیمهیچوقت آزادی ذهن تو فدا نکن این خوب بودن نیست...زندگی کن با آرامشی که میان طوفان نیز با تو باشدزندگی کن صاف و ساده بی پروا به خواسته های دلت گوش کن برای خودت زندگی یه فرصتهکه باید بی دغدغه بخندی و وابسته حرف ها نباشیوابسته دست ها نباشیوابسته دل گیرم...

امروز یه کلیپی تو اپارات تماشا میکردممعمولا حوصله تماشا کردن برنامه و کلیپ طولانی ندارم اره یه جوونی بود چشماش ظاهرا بینایی نداشت متاسفانه اما به زیبایی قطعه ای از شاهنامه رو میخوندبرام اون لحظه جالب بود که اصلا حواسم به خوندنش یا حتی کلماتی که میگه نبودیه کم درگیر ذهنه خودم برا همین کلی غرقش شدم که چی! حالا میگم!این که اگه میدید اولین کاری که میکرد چی بود!چقدر مثلا لذت میبرد از یه دیدن که برا من اینقدر سادسو گاهی هم از خودم و همین دیدن چقدر خستم!یا مثلا این که وقتی یه چیزی می خونی چه دل گیرم...

گذشته یعنی گذشتهچیزی که به نظر من نباید حرفی ازش باشه یا تاثیری رو در حال و یا آینده ی ما بزارهگذشته باید تو گذشته بمونه چون که مربوط خودشه و میدونیم قابل تغییر نیست چه خوب و چه بد باید بپذیریم و فراموش کنیم آینده ی ما مثل فرصت های زیاد می مونه و ما باید برای خواسته هامون،علایق خودمون و خیلی چیزای دیگه از این فرصت ها استفاده کنیممعلوم نیست که زندگی کی تموم میشه و چرا و به چه دلیلی!اما مهم اینه که در همین فرصت ها به خودمون بپردازیم و استفاده کنیم حال اینکه بعد این زندگی چه شود میتوان گفت که دل گیرم...

اینجا حال ما هیچ خوب نیست سرزمین من درگیر گریه شده مرگ همه جا پیچیده و هیچ از من بر نمی آید. دل گیرم...

و چه زندگی زیبایی

چه آرامشی

همه اش را به قطره ای باران خلاصه کرد

باز قابل توجیه است

مسیر را از علاقه لبریز

زندگی را از هر زیبایی آشکار

دنیای من همیشه زیبا بوده

چون من زیبا میبینم

زیبایی رو دوس دارم

زیبایی رو ارامش میدونم

و زیبایی ها چه بسیارند...

بخندیم بی دلیل

بپوشیم بی دریغ

راه را تا آن سوی دور برویم

زندگی معنایی جز لحظه نداره

به زیبایی مسیر رو طی کنیم...

دل گیرم...

منم و روز های زندگی که انگار برای من روی هم سوار شدنذهنی که گاهی ساده و بی آلایش به هیچی فکر نمیکنهو گاهی به سرعت منو از هم می پاشه جوری که دلم میخواد کلا بزارمش کنار تا بهم دستور ندهبه هر حال یه سری چیزای ساده هست که سختهاما میتونه ذهن رو تویه محدوده ای از آرامش تقریبا به ثبات برسونهالبته تا جایی که فقط به خودمون وابسته باشهمثل تفکری مهربون داشتننمیخوام شبیه حرف توخالی باشه اما از کم به زیاد من هم سعی میکنم ،همینمحبت ،لبخند...راستی یه چیز نامربوطسفر همیشه خوبه...به هر کجاجایی که چه دل گیرم...

نمیدونم واقعا چی مهمه ،خوب هر زمانی توی یه شرایط خاص میتونه هر چیزی مهم باشه...این آرامش و مسیر روبه رو، زندگی که فرصت خوشحال بودن به آدم میده با زنده بودن ،بقیش رو باید خودمون بسازیم زنده بودن خودش یه فرصتههر کاری دوس داری ،به هر چیزی علاقه داری تا فرصت هست انجام بدهقطعا با علاقه رفتن مسیر رو هم لذت بخش میکنه گذشته از لذت رسیدنبا این همه مشغله ذهنی و شلوغی روز و کارها یه زمانی هست که حس میکنی هیچی نیست ...خالیفکر میکنی چیکار کنم!یه دغدغه پیدا کنم ، یه تجربه جدید فرصت زندگی برای استراحت دل گیرم...